അടിമ 

----------------------------------------------------------------------------

അടിമ ചന്തയിലെ 

എന്നത്തേയും ഏറ്റവും 

കുറഞ്ഞ വില എന്റേതായിരുന്നു ... 

യജമാനന്മാരുടെ കണ്ണുകൾ 

എന്നിൽ അധികനേരം 

ഉടക്കി നിന്നിരുന്നില്ല 

മണ്‍ പലക  പോലുള്ള എന്റെ ഉടലും 

എണ്ണി എടുക്കാവുന്ന അസ്ഥികളും 

യജമാനന്മാരെ മുഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു 

ചന്തയുടെ ജീർണ്ണിച്ച മൂലയിൽ 

എല്ലാ ദിവസവും 

അടിമ ചരക്കായി ഞാനുണ്ടായിരുന്നു 

ചന്തയുടെ പകലിരവുകളിൽ 

എന്റെ വേരുകൾ 

പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു 

അസ്ഥി തുളയ്ക്കുന്ന തണുപ്പിൽ 

ഒരു യജമാനന്റെ 

ക്രൂരതയുടെ പുതപ്പു ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു 

കുതിരപ്പുറത്ത്‌  എത്തുന്ന യജമാനർക്ക് മുന്നിൽ 

ദൈന്യത നിറഞ്ഞ നോട്ടമായി എന്റെ 

ആത്മഗതങ്ങൾ  പടർന്നു കിടന്നു 

ഒടുവിലൊരു ദിനം 

ഒരു തുള്ളി ജലം 

എന്റെ ശിരസ്സിലും വീണു 

അടിമകൾക്കുള്ള 

ചങ്ങല പൂട്ടുമായി 

ആരോ എന്നെ വിളിക്കുന്നു 

എന്റെ യജമാനനൻ 

സ്നേഹ ശൂന്യനെങ്കിലും 

സുന്ദരനായിരുന്നു ... 

അയാളുടെ വെളുത്ത തൊലിയും 

മനസ്സും തമ്മിൽ 

ഒരിക്കലും സാമ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല 

അയാളുടെ വന്യത എനിക്ക് 

സ്നേഹത്തിന്റെ തീരാത്ത 

നിധി കുംഭങ്ങൾ ആയിരുന്നു 

ഒരു ദശാബ്ദമായി 

വിധേയത്വത്തിന്റെ നിറ  കുടവുമായി 

യജമാനനെ സേവിക്കുന്നു 

വായില്ലാതെ 

നാവില്ലാതെ 

കൈകാലുകൾ മാത്രമുള്ള അടിമയായി 

-------------------------------------------------------------------------------

ദീപ വൈക്കം 

എനിക്കിഷ്ടം നിന്റെ കണ്ണുകളാണ് 

---------------------------------------------------
നിന്റെകണ്ണുകളാണ് 
എനിക്കിഷ്ടം .... 
അഗാധ നീലിമയുള്ള 
നോക്കുന്നവനെ ക്ഷണിക്കുന്ന 
സ്വപ്നം മയങ്ങുന്ന ,
പ്രണയ വിരഹങ്ങൾ ഇഴ ചേർന്ന് 
ഇന്ദ്രജാലം തീർക്കുന്ന ,
ആർദ്ര സ്നേഹമുറയുന്ന ,
കോപ തീക്കാറ്റ്  മദിക്കുന്ന 
ഒരു പുണരലിൽ 
സുഖദമാം കാമം 
നുരയിട്ട്‌ പൊന്തുന്ന ,
ഒന്ന് പിണങ്ങിയാൽ 
ദുഃഖ വർഷം 
പെയ്തു തിമിർക്കുന്ന 
ചിരി ഒളിപ്പിച്ച 
കഥ പറയുന്ന 

നിന്റെകണ്ണുകളാണ് 
എനിക്കിഷ്ടം .... 
---------------------------------------------------

ദീപ വൈക്കം 

ഭ്രാന്തിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍ 

കണ്ണിലൊരു കനലിന്റെ ചോപ്പ് പടരുമ്പോള്‍
ചിന്തയിലൊരു കുടം നീരതുറയുമ്പോള്‍
വാക്കുകളെ ആരോ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുമ്പോള്‍
മൗനമൊരു വിഷാദ കുടയായ് വിടരുമ്പോള്‍
എങ്ങോ മറയുന്ന ബോധ നിലാവിന്റെ
പിന്നാലെ എത്തുവാന്‍ വയ്യാതെ ആവുമ്പോള്‍
പൊടുന്നനെ വീണു മരിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മ തന്‍
പിന്നാമ്പുറത്തായി കാല്‍ വഴുതി വീഴുമ്പോള്‍..
തേങ്ങലൊത്തൊരു  ചിരി ചുണ്ടില്‍ നിറയുമ്പോള്‍
പുല്‍കിയ കരങ്ങളില്‍ കല്ലുകള്‍ കാണുമ്പോള്‍
കനവുകളെയെല്ലാം ഇരുമ്പ് അഴിക്കുള്ളിലായ്‌
ഒതുക്കി ഒരുങ്ങുക പ്രിയമാം മനസ്സേ നീ..
ഓര്‍ക്കുക നീയുമൊരു ഭ്രാന്തി ആയെന്നുനീ
വരവേല്‍ക്കുക ഇരുളിനെ നിന്നിലെയ്ക്കായെന്നും

ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ 

തരളമൊരു തളിര്‍ ലതയായെന്നകതാരില്‍ 

നിന്റെയോര്‍മ്മകള്‍ തളിര്‍ത്തു നിന്നീടവേ 

മറവിതന്‍ ചെപ്പില്‍ ഒളിപ്പിക്കുവതെങ്ങനെ 

പ്രിയമാര്‍ന്ന നമ്മുടെ പ്രണയ കാലത്തെ ഞാന്‍ 

ചിന്തയില്‍ അന്തി തിരി പോലെ കത്തുന്ന 

മധുര കിനാക്കള്‍ തന്‍ ചാരത്തിരിക്കവേ 

ഇരുളിന്‍മറയാല്‍ മറയ്ക്കുവതെങ്ങനെ 

മിഴിവാര്‍ന്ന നമ്മുടെ പ്രണയകാലത്തിനെ

 എന്നിലായ് മാത്രമീ നിറവെന്നറിഞ്ഞിട്ടും 

മരുപ്പച്ചയാണ്‌ നിന്‍ മനമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും 

എന്‍ കിനാകള്‍ തന്‍ മുറ്റത്തായിപ്പോഴും 

പൂത്തു നില്പ്പൂ നീ ഒരു രാജ മല്ലിയായ്

അകലെ സ്വസ്ഥമായ്‌ നീ ഇരിക്കുന്നു നിന്‍ 

പ്രിയ  മുഖങ്ങളൊത്തരുമയാം നിന്‍ കൂട്ടില്‍ 

ഇവിടെ   വേപഥുവാര്‍ന്നൊരു കനവുമായ് 

കാത്തിരിപ്പൂ നിന്‍ പ്രിയമാം സ്വരത്തെ ഞാന്‍ 

അറിക പ്രിയതമാ ഒരു മാത്രയെങ്കിലും 

അലയടിക്കുമെന്‍ സ്നേഹ കടലിനെ 

അതില്‍ ഉദിച്ചങ്ങോ ളിക്കുന്ന സൂര്യനായ് 

വരിക കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാനിപ്പോഴും 

നിന്റെ ഹൃദയച്ചുഴിയില്‍
ഞാന്‍ വീണു പോയിരിക്കുന്നു
ഓരോ തിര തള്ളലും
നിന്റെ ആഴങ്ങളിലേയ്ക്ക്
എന്നെ കൊണ്ട് പോവുന്നു
ഒരു പത്തേമാരിയും
എത്തിച്ചേരാത്ത
നിന്റെ അഗാധതയിലേയ്ക്ക്
താണ്  പോവുമ്പോഴും
ഒരു തിരയ്ക്കൊപ്പം
എന്റെ പ്രണയത്തെ
നിന്നിലെയ്ക്ക്
ഞാന്‍ തിരിച്ചയയ്ക്കും
ഒരിക്കലെങ്കിലും
നീ അത് തിരിച്ചറിയുമെന്നും
നിന്റെ കണ്ണിലെ
നനവ്‌
അതിലേയ്ക്ക്
പടരുമെന്നും
ഞാന്‍ കിനാ കാണുന്നു

ഇല്ല നമുക്കായോരാകാശവും
കുഞ്ഞു നക്ഷത്ര സ്വപ്നവും
തൂ മലര്‍ ശയ്യയും ...
ഒന്നിച്ചുറക്കവും ..
ഒന്നായി തീരലും
എങ്കിലും ഓര്‍മ്മയില്‍
തീ പടര്‍ത്തി ,
നനയുന്ന കണ്ണില്‍
തിളയ്ക്കുന്നനോവുമായ്
ഉരകുന്ന ചിന്തയില്‍
ഉറയുന്ന മോഹമായ്
ഏതോ പ്രതീക്ഷ തന്‍
കൈപിടിച്ചിപ്പോഴും
നീ പോയ വീഥി
തന്‍ ഇപ്പുറത്ത്
കത്തും കിനാവിന്റെ
ഇത്തിരി വെട്ടത്തില്‍
കാത്തു നില്‍ക്കുന്നെന്റെ
പ്രണയമേ നിന്നെ ഞാന്‍

ഇതൊരു കഥയല്ല  കവിതയുമല്ല 

നിന്നോട് എനിക്ക് പറയുവാനുള്ള കുറച്ചു കാര്യങ്ങളാണ് ...

എന്റെ ജീവന്‍ എന്നെ വിട്ടു 
പോകാത്തിടത്തോളം 
നീ എന്റെ  ആയിരിക്കും ...
ക്രൂരമായ നിന്റെ വാക്കുകള്‍ 
ചവിട്ടി അരച്ചിട്ടും 
നിന്നോടുള്ള എന്റെ പ്രണയം 
ഇളകാതിരിക്കുന്നു ....
ഒരു മഴ പോലെ അതെന്നിലെ ഓരോ 
അണുവിനെയും നനയ്ക്കുന്നു 
എന്നിലേയ്ക്കായി മാത്രം 
നിന്നെ ആവാഹിക്കുവാന്‍ 
എന്റെ പ്രണയ മന്ത്രങ്ങള്‍ക്ക് 
കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല 
നിന്നെ നേടുവാനായി 
ഞാന്‍ നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങള്‍ 
നിന്റെ മുന്നില്‍ 
എത്ര ദുര്‍ബലമായിരുന്നു ...
നീ ഒരു തീ ജ്വാലയെന്നറിയാതെ 
പലവട്ടം നിന്നില്‍ വീണെരിഞ്ഞ 
നിശാ ശലഭമായി ഞാന്‍ 
പ്രണയത്തിനുമുപരി 
നിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ 
പരിഹാസം തിളങ്ങുന്നത് 
ഞാനെത്ര വട്ടം 
കണ്ടു സഹിച്ചിരുന്നു ...
എങ്കിലും ....
എന്റെ സ്നേഹ മുദ്രണങ്ങള്‍ 
ദയയില്ലാത്ത നിന്റെ ഗര്‍വിന്മേല്‍ 
മഞ്ഞു മല തീര്‍ക്കുന്നത് 
ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു.... 
വിരഹത്തിന്റെ ഹിമ ഭൂമിയില്‍ നിന്നും 
പ്രണയത്തിന്റെയും 
ചുംബനങ്ങളുടെയും 
പറു ദീസയിലെയ്ക്ക് 
നീയെന്നെ കൊണ്ട് പോകുമെന്ന് 
ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചു ... 
പ്രിയനേ ......
 എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ 
നിന്നോടുള്ള പ്രണയം 
തിളങ്ങാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ 
നീ എന്നെ ചുംബിക്കാതിരിക്കുക ...
തുടുപ്പുകള്‍ അകന്നു തുടങ്ങിയ 
എന്റെ ഹൃദയ തുടിപ്പ് 
നിനക്കായിട്ടെന്നറിയാത്ത  
ദിനങ്ങളില്‍ 
നീയെന്നെ 
ആശ്ലേഷിക്കാതെയും 
ഇരിക്കുക......
നീ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് 
സ്നേഹത്തിന്റെ ആകാശവും 
വിധേയത്വത്തിന്റെ കടുലുമാണ് 
എന്ന് നീ മറക്കുന്നതെന്താണ് ..
എന്നിലെ ഭ്രാന്ത് 
നിന്നോടുള്ള 
അഗാധമായ 
എന്റെ സ്നേഹമാണെന്ന് 
നീ തിരിച്ചറിയുന്നതെന്നാണ് ???????