പുലരി പതിവ് പോലെ തന്നായിരുന്നു 
എന്റെ ലില്ലി ചെടികളുടെ ഇലകള്‍ 
നനഞ്ഞിരുന്നു... 
ആകാശത്ത് സൂര്യന്റെ പിറവിയുടെ 
തുടുപ്പ്... 
തെങ്ങോല തലപ്പുകളിലെ കാറ്റിന്റെ കൂട്
തുറന്നിരുന്നില്ല ....
എന്നിട്ടും
മൃതിയില്‍ നിന്നും ഉയിര്‍ത്ത പോല്‍
കൂനി കൂടിയ എന്റെ ചിന്തകള്‍
ഏകാന്തതയുടെ പിന്നാം പുറത്ത്
വെയിലിനെ കാത്തിരുന്നു
എന്റെ സൂര്യാ
നീ എപ്പോഴാണ് വരുന്നത്
നിന്റെ തീഷ്ണ കിരണങ്ങളാല്‍
എന്റെ ലില്ലി ചെടികളിലെ
നനവിനൊപ്പം
എന്റെ ചിന്തകളെയും
നീ കരിച്ചു കളയുമോ ??

പ്രണയമേ .. നിന്നെ 

കാത്തിരിക്കുന്നു പ്രണയമേ നിന്നെ ഞാന്‍ 
കര്‍ണ്ണികാരങ്ങള്‍ പൂക്കുമീ വീഥിയില്‍
കാത്തിരിക്കുന്നു കാതരമായി ഞാന്‍
കാര്‍ത്തിക താരം പൂക്കുമീ സന്ധ്യയില്‍

ആറ്റുവഞ്ചികള്‍ പൂക്കുമീ തീരത്ത്
കാറ്റ് പാടുന്ന പാട്ടുകള്‍ കേട്ട് ഞാന്‍
കാത്തിരിക്കുന്നെന്‍ പ്രണയമേ നീ വരും
നേരമെന്നുടെ കനവുകള്‍ പങ്കിടാന്‍

ശൂന്യമെന്നുടെ ജീവിതമെങ്കിലും
നീ നിറയ്ക്കുമോ നിറമുള്ള പൂവുകള്‍
കണ്ണുനീരിലും മഴവില്ലുതിര്‍ത്തു നീ
എന്നിലെ സൂര്യ പ്രഭയായി മാറുമോ?

കാത്തിരിക്കുന്നു പ്രണയമേ ഞാന്‍ വെറും
പാഴ്നിലത്ത് എന്റെ സ്വപ്നം വിരിച്ചതില്‍
മോഹത്തിന്‍ തിരി നാളം തെളിയിച്ച്
കാത്തിരിക്കുന്നു കാലങ്ങളായി ഞാന്‍

തീരുമാനങ്ങള്‍

പുതു വര്‍ഷം പിറക്കുകയാണ് .. അന്നയ്ക്കു വല്ലാതെ മടുപ്പ് തോന്നി . പുതിയ വര്‍ഷത്തില്‍ എടുക്കുവാന്‍
 തീരുമാനങ്ങള്‍ ഒന്നും  തന്നെ അന്നയ്ക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും നിര്‍വികാരതയുടെ 7  വര്‍ഷങ്ങള്‍ തനിക്കു സമ്മാനിച്ച പ്രിയപ്പെട്ടവനെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് ഇറക്കി വിടാന്‍ ഈ വര്‍ഷമെങ്കിലും  കഴിയണമേ എന്ന്  അവള്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. തീ പോലെ മനസ്സില്‍ പ്രണയം കൊണ്ട്   നടന്നിട്ടും ... സ്നേഹ മഞ്ഞായി ഉരുകി തീര്‍ന്നിട്ടും.... തന്നെ   കാണാതെ പോയ,  അലിഞ്ഞു ചേരണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചപ്പോഴെല്ലാം ഏതോ കാരണങ്ങളാല്‍ തന്നെ അകറ്റി നിര്‍ത്തിയ .. അയാളെ  മറക്കുവാന്‍  തനിക്കാവില്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അന്ന അത് ആഗ്രഹിച്ചു. പരിചയപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ആദ്യമായി അന്ന അയാള്‍ക്ക്‌ പുതുവത്സര ആശംസകള്‍ നേര്‍ന്നില്ല..  അവളുടെ മൊബൈലില്‍ തെളിഞ്ഞ  അയാളുടെ സന്ദേശം അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചുമില്ല.  അങ്ങനെ അയാളുടെ സാന്നിധ്യം ശബ്ദമായി പോലും ഇല്ലാത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ ...അന്നയ്ക്കു ശ്വാസം മുട്ടല്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഓരോ തവണയും ഫോണ്‍ റിംഗ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ അയാളായിരിക്കുമെന്നു അവള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു.. നിരാശയുടെ ഓരോ ദിനവും അന്നയെ തളര്‍ത്തി കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ തോല്‍വി ഒരിക്കല്‍ കൂടി അന്ന തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവസാനം അയാളുടെ നമ്പര്‍ അവളുടെ മൊബൈലില്‍ തെളിഞ്ഞു. അന്നയ്ക്കൊന്നും പറയുവാനുണ്ടായിരുന്നില്ല മനസ്സില്‍ ഒളിപ്പിച്ച പരിഭവമല്ലാതെ..ആ സംസാരം അവസാനിച്ചപ്പോഴെയ്ക്കും തനിക്കൊരിക്കലും ജയിക്കുവാന്‍ കഴിയില്ലാ എന്നും തന്റെ ആകാശത്ത് പ്രണയ മഴ വില്ല് തെളിയില്ലാന്നും അന്നയ്ക്കു  മനസിലായി ... കാരണം ഈ പുതു വര്‍ഷത്തില്‍ അവളെ സ്നേഹിച്ചു കൊല്ലണമെന്ന് അയാള്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.. പാവം അന്ന !!!

തീരുമാനങ്ങള്‍

പുതു വര്‍ഷം പിറക്കുകയാണ് .. അന്നയ്ക്കു വല്ലാതെ മടുപ്പ് തോന്നി . പുതിയ വര്‍ഷത്തില്‍ എടുക്കുവാന്‍
 തീരുമാനങ്ങള്‍ ഒന്നും  തന്നെ അന്നയ്ക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും നിര്‍വികാരതയുടെ 7  വര്‍ഷങ്ങള്‍ തനിക്കു സമ്മാനിച്ച പ്രിയപ്പെട്ടവനെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് ഇറക്കി വിടാന്‍ ഈ വര്‍ഷമെങ്കിലും  കഴിയണമേ എന്ന്  അവള്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. തീ പോലെ മനസ്സില്‍ പ്രണയം കൊണ്ട്   നടന്നിട്ടും ... സ്നേഹ മഞ്ഞായി ഉരുകി തീര്‍ന്നിട്ടും.... തന്നെ   കാണാതെ പോയ,  അലിഞ്ഞു ചേരണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചപ്പോഴെല്ലാം ഏതോ കാരണങ്ങളാല്‍ തന്നെ അകറ്റി നിര്‍ത്തിയ .. അയാളെ  മറക്കുവാന്‍  തനിക്കാവില്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അന്ന അത് ആഗ്രഹിച്ചു. പരിചയപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ആദ്യമായി അന്ന അയാള്‍ക്ക്‌ പുതുവത്സര ആശംസകള്‍ നേര്‍ന്നില്ല.. അയാളുടെ സന്ദേശം അവളുടെ മൊബൈലില്‍  

ആഘോഷം

മഞ്ഞ നിറമുള്ള വെളിച്ചത്തില്‍
വിരുന്നകാരാകെ മഞ്ഞച്ചിരുന്നു
അവരുടെ കണ്ണുകളും വിരലുകളും
മഞ്ഞ ബാധിച്ചു വിളര്‍ത്തു പോയിരുന്നു
കുടിച്ചു ലക്ക് കെട്ട ഒരാള്‍ ഗായകനായി മാറി
അയ്യാളുടെ സംഗീതം അസംബന്ധമാവാതിരിക്കാന്‍
മറ്റു കുടിയന്മാര്‍ നര്‍ത്തകരായും മാറി
ചമയക്കൂട്ടില്‍ പൊതിഞ്ഞ പീഡിത മുഖങ്ങളില്‍
കൃത്രിമ ചിരിയുടെ വശ്യതയില്ലായ്മ
എങ്കിലും മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍
അവര്‍ മദാലസകള്‍ ആയിരുന്നു
വിരുന്നിനെത്തിയവര്‍ പിരിഞ്ഞു തുടങ്ങി
അവസാനം മഞ്ഞവെളിച്ചവും
 അയാളും മാത്രം ബാക്കിയായി
ആഘോഷം അയാള്‍ ഒരുക്കിയതായിരുന്നു
ഭാര്യ അയാളെയും അയാള്‍ ഭാര്യയേയും
വേണ്ടാന്നു വെച്ചതിനു ..................

പരിണാമം

ഞാന്‍ ആള്‍പ്പാര്‍പ്പില്ലാത്ത  ഒരു വീടായിരുന്നു
എന്റെ ജാലകങ്ങളിലും ഉമ്മറത്തും
ദൌര്‍ഭാഗ്യത്തിന്റെ കാട്ടു ചെടികള്‍
പടര്‍ന്നു കയറി കിടന്നിരുന്നു

എന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ പോലെ
അതില്‍ നിറയെ കടുത്ത നിറമുള്ള
കാട്ടു പൂക്കള്‍ വിരിയുകയും
കൊഴിഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്തിരുന്നു

വെള്ള പൂശിയ എന്റെ ചവിട്ടു പടികള്‍ക്കു മീതെ
നിര്‍ഭാഗ്യത്തിന്റെ കറുപ്പ് ചായം പടര്‍ന്നിരുന്നു
പ്രകാശമെത്താത്ത അകത്തളങ്ങളില്‍
ഭൂത കാലം മാറാല പിടിച്ചു കിടന്നിരുന്നു

എപ്പോഴോ ഒരു തോട്ടക്കാരനായി നീ അതുവഴി വന്നു
എന്നിലെ കാട്ടു പടര്‍പ്പുകള്‍ വെട്ടി നീക്കി
ചുമരുകള്‍ക്കു പ്രണയത്തിന്റെ ചായം പൂശി
തൊടിയിലും മുറ്റത്തും മുന്തിരിയും ഞാവലും നട്ടു

ഞാനിപ്പോള്‍ ഒരു കൊട്ടാരമാണ്
വിശാലമായ എന്റെ പൂമുഖത്ത്
ആശ്വാസത്തിന്റെ ആട്ടു കട്ടിലായി
സാന്ത്വനത്തിന്റെ ഇളം കാറ്റായി നീയുമുണ്ട്

സമ്മാനം

നീല സാഗര നയനങ്ങള്‍ ചിമ്മവേ
നീളെ പെയ്യുന്നു പ്രണയത്തിന്‍ പൂമഴ
രാഗ മധുരമാം അധരങ്ങള്‍ കാണവേ
ആര്‍ദ്രമാകുന്നെന്‍ മാനസ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍

സന്ധ്യ ചാഞ്ഞിടും പോലെയാ പൂങ്കവിള്‍
മെല്ലെ മെല്ലെ തുടുക്കുന്നത് കാണ്‍കെ
ലോല മേഘമായ് മാറുന്നു എന്നിലെന്‍
വിവശ കാമുക സങ്കല്‍പ്പ ചിന്തകള്‍

നിന്റെ കണ്ണിലെ പ്രണയത്തിന്‍ പവിഴവും
മധുരമൂറുന്ന ചുംബനക്കനികളും
എന്നുമെന്നും എനിക്കുള്ളതെന്ന് ഞാന്‍
എത്ര വൈകി തിരിച്ച്‌ അറിഞ്ഞിടുവാന്‍

നിദ്രയെത്താത്ത രാവതിലാകവേ
ചകിത ചിത്തനായ് നീറിപ്പുകഞ്ഞു ഞാന്‍
എന്റെയോമന തന്‍ സ്നേഹ വായ്പ്പിനു
എന്ത് സമ്മാനമേകുമെന്നു ഓര്‍ക്കവേ

ഇല്ല വന്നില്ല ചിത്തത്തിലോന്നുമേ
തെല്ലു ചേരുന്ന മോഹന ശില്പങ്ങള്‍
പിന്നെയെന്തു ഞാന്‍ നല്‍കിടും കണ്മണീ
എന്നെയോര്‍ക്കുവാന്‍ സ്നേഹോപഹാരമായ്

ഒന്നും ഏകിയില്ലെന്നാകിലും നിന്നിലെന്‍
ഓര്‍മ്മകള്‍ പൂത്തുലഞ്ഞിടുമെങ്കിലും  
ഒട്ടു നാളായി കൊതിക്കുന്നിതെന്‍ മനം
എന്‍ പ്രിയയ്ക്കൊരു സമ്മാനമേകുവാന്‍

ഉഴറി ഒട്ടേറെ അലഞ്ഞതിന്‍ ഒടുവിലെന്‍
ചകിത ചിന്ത തിരിച്ചറിഞ്ഞിടുന്നു
ഒന്നുമേയില്ല പകരമാസ്നേഹത്തിന്‍
മുന്നില്‍ വയ്ക്കുവാന്‍ സമ്മാന മായിതാ